Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ
Ιδρυτική διακήρυξη
Από το 2010 ο ελληνικός λαός ζει έναν εφιάλτη χωρίς τέλος. Με πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τη δήθεν ανάγκη παραμονής μας στο ευρώ συμμορίες τοκογλύφων και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι αμφισβητούν καθημερινά την αξιοπρέπειά μας, σφυροκοπούν τις δημοκρατικές μας κατακτήσεις και ισοπεδώνουν το βιοτικό μας επίπεδο. Άστεγοι περιπλανιούνται στους δρόμους, Continue reading
Δεν έχω προλάβει όλες τις αναλύσεις και τους σχολιασμούς γύρω από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο τηλεοπτικός χρόνος φαίνεται να βυθίζει τη σκέψη του μέσου έλληνα γύρω από το διαρκές δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» ωστόσο η στρατηγική των δύο ετοιμοθάνατων γιγάντων είναι περισσότερο πολύπλοκη από όσο δείχνει μια πρώτη ανάγνωση.
Τις πρώτες ώρες μετά την ανακοίνωση των exit polls το ΠΑΣΟΚ ήταν εξαφανισμένο όχι όμως γιατί φοβόταν να αντιμετωπίσει την αλήθεια της κατάρρευσης του αλλά γιατί σχεδίαζε την στρατηγική διαχείρισης της «ανάγκης για κυβέρνηση». Το πρώτο χτύπημα ήρθε με μια γενικόλογη πρόσκληση για συγκυβέρνηση με τον νικητή ΣΥΡΙΖΑ βασισμένου στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι η λαϊκή εντολή επιτάσσει κυβερνήσεις συνεργασίας, το δεύτερο, με τη ψήφο ανοχής και εν λευκώ εντολή όλων υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη τρίτη πράξη ο κομιστής της παγίδας-μπλόφας γίνονταν η ΔΗΜΑΡ.
Βασικός στόχος και των δύο κομμάτων με τη προσθήκη της ΔΗΜΑΡ είναι η κατάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως ενός ανεύθυνου καταγγελτικού γκρουπούσκουλου που μπροστά στο κρίσιμο της απόφασης θα διαλυθεί μέσα στις συνιστώσες του. Όταν φάνηκε ότι το ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπέκυπτε σε μια τέτοιου τύπου αβρότητα τα πράγματα έγιναν σκληρότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ανεύθυνος παρά το ότι σύμφωνα με την επικοινωνιακή διαχείριση αυτού του βομδαρδισμού υπαναχωρούσε αν δεν έκανε «κωλοτούμπα» στο ζήτημα της επιστολής προς το Μπαρόζο.
Οι αντιφάσεις του επικοινωνιακού πολέμου γίνονται ξεκάθαρες, ωστόσο και παρά το ότι οι υπογραφές των δύο αρχηγών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι ολαφάνερα μη νομιμοποιημένες και κατά την ομολογία των ιδίων υπήρξαν προϊόν πιέσεων και απειλών, η πρόσκληση για αναίρεση τους χαρακτηρίζεται ως πίεση για «δήλωση μετάνοιας». Οι νέες δημοσκοπήσεις από αρκετά φειδωλές μέχρι πρότινος εταιρείες δεν δείχνουν την αναμενόμενη κατάρρευση, τα πράγματα φαίνεται να δυσκολεύουν πόσο μάλλον όταν τα 5 σημεία που θέτει ως προϋπόθεση ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτονται με ελαφρότητα ως ανεδαφικά.
Κάπου εδώ έρχεται να παίξει το ρόλο της η σκληρή δεξιά, τα 5 σημεία του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούνται από τα 7 των Ανεξάρτητων Ελλήνων που στις πρώτες μέρες της επικοινωνιακής λαίλαπας φάνηκε σιωπηλός ουραγός του αντί-μνημονιακού μετώπου και πίσω από τις εξελίξεις. Στα «ανεδαφικά» σημεία του ΣΥΡΙΖΑ προστίθενται τα 7 σημεία του Πάνου Καμμένου και σαν κερασάκι οι θέσεις των κουστουμαρισμένων νέο-ναζιστών για να δείξουν ότι τέτοιου είδους προϋποθέσεις κατατάσσονται de facto στα «άκρα».
Τα συμπεράσματα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο καθαρά και οι φωνές του Άδωνη ή του Αργύρη Ντινόπουλου διαπερνούν τον τηλεοπτικό αέρα από την ΕΡΤ μέχρι τη Τατιάνα (του μετανοημένου Σταμάτη Μαλλέλη). Ο ΣΥΡΙΖΑ και το αντί-μνημονικό μέτωπο στο οποίο τείνει να ηγεμονεύσει είναι ανεύθυνο, καιροσκοπικό, επικίνδυνο, δραχμολάγνο ο ΣΥΡΙΖΑ «είναι».
Σαν να μην υπάρχουν άλλες πολιτικές δυνάμεις, σαν η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να μοιάζουν εύκολοι και αναλώσιμοι αντίπαλοι από το Πασοκογενές κέντρο και τη Λαϊκή δεξιά. Κλείνοντας και ενώ οι φωνές του αντιπολιτευόμενου αλλά πρόθυμου για ανοχή μετώπου ακούγονται ακόμα στη ανοιχτή τηλεόραση πίσω μου συμπεραίνω το εξής: Η στρατηγική του μνημονιακού μετώπου θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός του «εθνικού χώρου», στα λαϊκιστικά και επικίνδυνα άκρα ειδικά αν δεν καταφέρει να το καταστήσει συνένοχο στις μνημονιακές πολιτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει πάση θυσία να μείνει εκτός του νέου ρεύματος ενός αδιευκρίνιστου «εμείς» που δομήθηκε στη παραπληροφόρηση γύρω από το ρεύμα συμπαράστασης των «we are all greeks».
Λόγγος Μιχάλης
ιδρυτικό μέλος ΧΧΧΕ
In the unforgettable Bob Fosse movie, All that Jazz, a charming and unpredictable director, played by Roy Scheider, leads a life that kills: women, booze, smoke, late night escapades, and a tremendous lot of work. His heart warns him, but of course he does not change course, and the fatal moment comes. In the meantime, however, our hero has changed inside. He leaves behind his cool addiction to the ephemeral. Not only does he die all the wiser, but from the experience of his final march he distills new meaning for his life. Reflecting upon his memories and feelings, and dissecting them mercilessly, he turns them into unforgettable art. Thus he renders his real masterpiece, which is also his swan song.
In his relentless course to death, five feelings dominate the artist one by one: rage, denial, negotiation, depression and acceptance. At first he is angered by death’s approach, having yet so many things to do in life. Then he denies that the warnings are genuine. Subsequently he tries to bargain, pleading for more time. When negotiation proves futile, depression sets in, followed by reconciliation with reality, acceptance of destiny and the results of his choices. In the meantime, his life takes on new dimensions, and his art reaches its creative zenith. This is why his loss becomes a tragedy.
Is there any chance, I wonder, that Its Majesty the Euro will acquire such tragic dimensions in its final moments that we are now witnessing? Will it change, in its twilight, both habits and character? Will this tool for the enrichment of a small cabal of bankers become an instrument for redistribution of wealth in favour of the many, for convergence between North and South, for the consolidation of social democracy from end to end of the eurozone? Will it become the saviour of the periphery, of this same periphery it dragged into the crisis in the first place, unflinchingly and deliberately? And how can this pauline conversion be achieved? Through a flood of eurobonds perhaps? Will the euro manage to save itself through such an astonishing u-turn, to be born anew on the road to Damascus and become a euro for the people?
Something of the sort is asserted, publicly at least, by those who want the euro king of our country. They range from the Prime Minister and Mr. Samaras, his conservative alter ego in the right, to the leader of Synaspismos in the left, Mr. Tsipras, who even claims to have fathered the idea of the eurobond, and to the ex speechwriter of the Prime Minister, the economist Yannis Varoufakis. They advertise a peoples’ euro, propped up by an inexhaustible reserve of eurobonds. Since the peoples of Europe have failed to achieve a political union, let them unite their public debt if nothing else. Let’s struggle for our equality in debt! Having by now abandoned even the aspiration of social justice, let’s at least secure common borrowing rates. Down with debt discrimination! It’s about time those bankers started exploiting us equally and fairly. We demand this responsible and realistic reform, and we will get it! Could the Left find any better objectives than these?
The eurobond’s fans of the Left imagine that if Mr. Trichet and assorted heads of states put their signatures on the appropriate bits of paper, the problem of sovereign debt would vanish. Instead of people mobilising to change the rules of the game by demanding debt cancellation, it is enough that their elected representatives respectfully submit the radical demand of a joint bond to the competent officials, who they will then make all necessary changes, and the debt crisis will evaporate. A technical problem will have found its technocratic solution. The euro will stand strong, as will our poor bankers too, who will go on earning their well deserved dividends. A rosy euro and happy bankers, what more could the Left want? Or who else could save the euro and the banks? Maybe the present governments, who consistently manage to sink them?
The anthems to the eurobond however are usually played in the minor, not major scale. The selling strategy, tellingly, is based on cultivating fear, stupor and indifference rather than enthusiasm. The joint bond is presented as something unimportant; we shouldn’t bother arguing about such a trivial matter). “The issue isn’t the country’s currency or the eurobond” writes a well-meaning leftist, “but the survival of society; let’s not go searching for dividing lines between us”. On a similar wave-length Yannis Milios, the cadre responsible for the economic policy of Synaspismos, the second biggest party of the Left, asserts that “the real dilemma for the labour force and the social movements is not which currency we should choose”. Let’s mobilize together, at last, casting aside these moot points. Nothing could be as convincing and effective as a Left united, a Left simultaneously in favour of both the eurobond and the drachma.
Now that the Merkel – Sarkozy meeting removed it from the immediate agenda, could the eurobond become a demand of the self-proclaimed pro-European Left? This matters little to Greece, which will probably be banished from the house of Euro before the latter collapses like the house of Usher. Nonetheless, the idea is a joke. It doesn’t answer basic problems of the crisis, it has irresolvable internal contradictions, and it is impossible to muster up any political clout. That European politicians toy with it, simply shows their desperation. They are at an impasse, and even if they implemented it, it would lead to worse crises in the following months.
The life of a joint bond will be neither long nor happy. Its main aim is to sedate social and political reactions, of both capitalists and the people, until a less provisional solution is hopefully found. Of course this is known to its hypothetical buyers; for it is not enough for a bond to be issued, somebody must also want to buy it, and this somebody, precisely because no secure and unitary state entity supports it, will demand outrageous returns. The idea’s conservative opponents see this, and trumpet it. The so-called pro-European Left however refuses to admit that instead of searching for new tricks to get the loan sharks paid, we should at last stop paying them. Instead of promoting eurobonds, they should better hear the revolts of the squares, whose main slogan is “We Owe Nothing, We Sell Nothing, We Pay Nothing!”
In short, the joint bond is but a joint. A hallucinogen to keep society and the political opposition, the streets and the Left, separate and asleep. It is sad to watch leftists fall into this trap, showing that they still hope for magic solutions, always ready to swallow heavy doses of nonsense, so long as it serves to keep people immobilised. Nostalgic of the past and fearful of the future, this Left trembles at the thought that we have entered a new historical period of polarization and conflict, which demands critical vigilance and mass mobilization. It forgets that the Left exists to fight for the dignity of the people, to unite it and help it prevail. For two years now, they have been too embarrassed to discuss default and call for debt cancellation, and they still refuse to whisper, together with our indignados, “We Owe Nothing, We Sell Nothing, We Pay Nothing!”
This very Left, panicking and grieving for the imminent death of the euro, is now in Scheider’s middle phase (together with many other people, of course). It keeps negotiating, in a futile effort to win time. Many others, throughout Europe, have passed on to the depression phase; first of all, our all-knowing analysts who now talk of everything else under the sun except the fate of the common currency, or the investors who vote with their feet, fleeing the euro to the safety of gold and silver. Not few are the others who are stuck in the phase of denial; the Greek government, for example, is playing business as usual while the Eurozone disintegrates around it, pretending that all is going marvelously according to plan; in fact, it is opening new war fronts with its latest attack on public universities. Most interesting of all, however, is the army of the enraged.
No one would expect those who take key decisions to belong to this camp, but in reality they do. Trichet, Merkel and Sarkozy, together with their courtiers and their kameralisten, were not prepared for swimming in the deep end. Watching the euro explode in their hands, they are not happy at all. They lack vision, they do not know what they want, they do not know what to do, let alone how to do it. So, like King Canut, they keep ordering the tide to stop.
Those powerful in Europe are now paying for their financial arrogance, similar to the US military arrogance that led its troops to Iraq and Afghanistan. They were piloting a Leviathan, a huge plane carrier, accustomed to seeing dinghies and sail boats avoid it at all cost. Now they realize that they have driven it straight into a reef, and that they will have to pay for it. Dumbfounded, as they have not read David Harvey nor Immanuel Wallerstein, they are now furious. They respond to the crisis with macho shows of force, more or less like Cameron’s response to the British rioters. Of course, they only make matters worse. Their sole concerns are to protect the euro, the banks, and the stock markets; but they are blowing up the common currency, liquidating the banks, and ruining share prices. Given these conditions, the Left could take the initiative, if only its cadres were not so lethargic.
Rather than squandering its forces in senseless battles for the euro and the eurobond, the parliamentary Left should have begun long ago fighting the real battles, the battles of ideas and battles in the squares. The first and inevitably political battle is, of course, exiting the euro, and thus restoring our monetary and fiscal policy. This however, is not enough; no one craves the drachma of Andreas Papandreou or Costas Simitis. A popular economic policy needs a new Bank of Greece, owned by the public, and not in private hands as it is now, that will print the national currency and keep its exchange rate under democratic control. The actions of a central bank directly affect the level of unemployment and many other issues that must be decided by the people. No democratic control of the central bank equals no democracy. Without policy control of the central bank, democracy is implausible.
The Left must also demand, much more energetically than it has done so far, the socialization of all banks that cannot survive without state support, i.e. practically all of them. Thus we will remove the institutional base of power of the currently dominant group of capitalists, and we will pave the way for a democratic reconstruction of the economy. Implementing capital controls, equalizing the general levels of earnings, and putting in place a fair tax system, are other necessary steps in this direction. By returning to the drachma we can slain today’s unbridled capitalism, and create the necessary local bases for a new system. Our obvious point is that this cannot be done within the euro. Of course, it might not happen outside the euro either. Certainly it will not happen without a struggle.
We exit the euro; we stop feeding the speculators, and we cancel the debt; we socialize the banking system, and we open up the path to food and energy self-sufficiency; we turn decisively towards a de-growth model, and help the blossoming of cooperative labour, thus creating the necessary conditions for full employment and a rapid end to economic inequality. If not now, then when? None of this can happen without conflict. More and more people understand this, and passionately flood the streets and squares. The so-called pro-European, in truth simply conservative, leadership of Synaspismos disagrees. But the rage against our rulers presents us with an historic opportunity to push through this programme; if we lose it, we become like China. Things could not be simpler.
Translated by Christina Laskaridis. Spyros Marchetos teaches History of Ideas at the Political Sciences School of the Aristotle University of Thessaloniki. The greek original text was published electronically by the Leschi tis Anypotaktis Theorias (http://tinyurl.com/6flkvll ).
Published the 19/10/2011 in the section « Culturas » of the Spanish daily La Vanguardia as part of a dossier on Greece in times of the great crisis. For Spanish version, see pdf: Grecia 6
English translation below :
Mr. Papandreou has shunned constitutional procedures since May 2010, when the infamous Memorandum authorized austerity to save the bankers. It was imposed by the European Union, the European Central Bank and the International Monetary Fund, but its ratification by the Greek Parliament was constitutionally unsound. Since then the Pasok government, whose legitimacy has plummeted, penalized protest and turned more and more openly towards repression.
The parliamentary Left however failed to tune in with mounting popular disaffection, and remains divided. Practically, Synaspismos never dared to question eurozone austerity, while the Communist Party refuses cooperation with groups beyond its control. Disappointing a new generation of activists, both parties shun the struggle against the repayment of the public debt and the euro. So, while the popularity of the neoliberals implodes, the parliamentary Left attracts few and inspires even fewer. For example, its deputies do not respond when the rank-and-file calls them to participate in the growing tax revolt. Instead of leading the resistance, they dampen it.
Thus, a political space opened up for the appearance of new forms of popular mobilisation, from the bottom up. The nonchalance of the official Left and the example of the December 2008 revolt turned activists towards popular mobilisation. Combative new trade unions sprung up, and also many rank-and-file committees and movements, usually on single issues. In 2009 overcharged utilities bills were the main target; In early 2010 the focus fell also on highway tolls, and a vibrant movement from north to south of Greece was created.
The utility bills issue has by now become explosive. Informal groups, aided by local supporters of the Left, organise clandestine campaigns to reconnect electricity and water to families whose bills have been left unpaid. Since last year, the spontaneous chase of the fewer and fewer politicos who dare to appear publicly has turned into a popular sport, condemned by government and the media alike, but applauded by almost everybody else. «I was the egg-thrower», declared Marina Dimitriadou, a fragile 33-year old unemployed historian. She threw two eggs at the Minister in charge of the police, when he appeared in the picturesque town of Rethymno. «I spent eight hours in prison because of this! While the Minister, who regularly orders the use of globs and forbidden cancerogenic chemicals against protesters, walks free!»
Many Greeks share her sentiments, and are keen to imitate her action. But resistance can be much more organised. In Keratea, outside Athens, a real popular revolt of the whole community managed to stop the construction of an illegal landfill, after pitched battles with the police that lasted all winter. Locals, anticapitalists and anarchists, with only marginal help from the official Left, beat the collective might of the oligarchs, the police, and the media. Their victory offered a template of struggle, and slowed significantly the government’s neoliberal attack.
Αll these movements formed the Aganaktismenoi, people from all walks of life gathering since last May in public squares all over Greece, in response to the call of the Spanish Indignados. Their daily meetings at Syntagma, in front of the Parliament, united tens of thousands Greeks and immigrants from all political milieus, most of them mobilizing for the first time in their lives; perhaps one million participated. Repression, especially brutal in June, when they almost toppled the government, sent many of them to hospitals, and more to their homes, but increased the determination of most, as well as their sophistication in resisting police attacks. After a summer break, the Aganaktismenoi seem now to regain their dynamism; their slogan, «We Owe Nothing, We Sell Nothing, We Pay Nothing», resonates with most Greeks, but has yet to be endorsed by the parliamentary Left.
Another mass movement, burgeoning since last September, might prove the detonator of a social explosion. Pupils and students have taken to the streets in their thousands, protesting against the death of public education in the hands of an arrogant Minister. Almost all university schools have been occupied to stop a catastrophic law that destroys universities, subjecting them to neoliberal attrition. A huge pupils’ movement, protesting savage budget cuts that have left schools without books and heating, is right now in progress. Many hundreds of Gymnasia andLycaea are in the hands of the pupils, and a general occupation of all schools has been announced for October. Thus a whole generation might get radicalised in the coming months. The most critical protests however focus on tax resistance, a historically overcharged issue in Greece.
Arguably, the country has the most unfair tax system in Europe. According to official data, shipowners contribute to the state coffers much less than immigrants; tax evasion costs a fraction of the tax breaks to the powerful (the church first among them). The tax resistance movement was born in this summer, when a host of blatantly unfair and confused tax measures caused general uproar. More and more radical every day, it already connects hundreds of rank-and-file committees from Μacedonia to Crete. The ceremonial burning of tax invoices in public squares, by trade unionists and protesters of every political hue, has taken by surprise the government, but also the official Left.
These single-issue mobilisations, now tending to coalesce into a powerful mass revolt, are important for many reasons. They respond to real needs, that will be more and more pressing as the world financial crisis unfolds; so they will flourish, unless horrible mistakes are made. Uniting people beyond the confines of class, gender, or political affiliation, they create the preconditions for a wide movement against the established order. They radicalize many, and provide spaces for anticapitalist discourse. They form new generations of militants, that might soon tear off the leadership of the Left from the hands of its incompetent current cadres. And last but not least, by creating a crisis of governability they might soon liberate us all from the satraps of the Troika. Probably that they, and not the organized Left, will bring down this government.
Spyros Marchetos teaches History of Ideas at the Political Sciences School of the Aristotle University of Thessaloniki.
Η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου θεωρεί ώριμο και αναγκαίο το αίτημα συγκρότησης διεθνούς επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους, όπως τέθηκε σήμερα Τρίτη 8 Μαΐου από τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, Αλέξη Τσίπρα. Η πρόταση για την συγκρότηση μιας τέτοιας επιτροπής, στον βαθμό που δεν θα αποτελεί μια ακόμη εξεταστική επιτροπή συγκάλυψης, θα ανοίξει τον δρόμο για την άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές μας επικαλούμενη την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που προβλέπει το διεθνές δίκαιο και ο ΟΗΕ κι επίσης την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους ή ακόμη και όλου του δημόσιου χρέους.
Η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, που έχει ήδη συγκεντρώσει περισσότερες από 60.000 υπογραφές πολιτών κάτω από αυτό το αίτημα, δηλώνει ότι διαθέτει την απαραίτητη τεχνογνωσία, προεργασία κι επιστήμονες κύρους και πιστοποιημένης τεχνικής επάρκειας από την Ελλάδα και το εξωτερικό οι οποίοι μπορούν να εργαστούν σε αυτή την κατεύθυνση, κατ’ εντολή και προς όφελος της κοινωνίας.
Αθήνα 8 Μαΐου 2012
Η πολυπόθητη απελευθέρωση από το ευρώ πλησιάζει μετά την εκλογική συντριβή των τριών χουντικών κομμάτων. Καλώντας να κυβερνήσει μόνος του ο Σύριζα, ο εκπρόσωπος των βιομηχάνων Δασκαλόπουλος έδειξε πως ένα σημαντικό κομάτι του πλέγματος εξουσίας έχει πλέον αποδεχτεί το μοιραίο, και κύριο μέλημά τους είναι τώρα να φορτώσουν την ευθύνη στην αριστερά ώστε, κρύβοντας τον δικό τους ρόλο στην καταστροφή που ζούμε, κατόπιν να παραστήσουν τους τιμητές. Τρέμουν προπαντός μη σκάσει στα δικά τους χέρια το κανόνι του ευρώ.
Μια νέα ιστορική περίοδος άνοιξε την περασμένη κυριακή. Με την ψήφο τους οι λαοί της Ελλάδας και της Γαλλίας, και πιθανότατα μεθαύριο και ο ιρλανδικός με το δημοψήφισμά του, έδειξαν πως η στοιχειώδης δημοκρατία συγκρούεται πλέον με την ανάγκη του καπιταλιστικού συστήματος να εγκαινιάσει έναν νέο κύκλο συσσώρευσης στηριγμένο στην υπερεκμετάλλευση. Αμφισβητούν δηλαδή έμπρακτα τις καταστατικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης. Ακόμη πιο δραματικές νότες προσθέτει η αβέβαιης έκβασης κοινωνική επανάσταση που εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στο κέντρο του αραβικού κόσμου, την Αίγυπτο. Ο κόσμος μας του χρόνου τέτοιον καιρό, ή ίσως και το ερχόμενο καλοκαίρι, θα είναι πολύ διαφορετικός από τον σημερινό.
Το κεντρικό επίδικο των ημερών, η μοίρα του ευρώ, διαγράφεται ολοένα καθαρότερα κάθε μέρα που περνά. Η αρρώστια του δεν κρύβεται πια, αλλά οι γιατροί διαφωνούν για τη μέθοδο σωτηρίας. Κάποιοι προτείνουν ακρωτηριασμό. Οι εκπρόσωποι των τραπεζιτών, έλληνες και ξένοι, εκλεγμένοι και ανεξέλεγκτοι, δηλώνουν ωμά πλέον ότι το ηχηρό όχι του ελληνικού λαού στο μνημόνιο επάγεται έξοδο από το ευρώ. «Οι χώρες της ευρωζώνης δεν πρέπει να απομακρυνθούν από την πορεία μεταρρυθμίσεων, ειδάλλως δεν θα ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των αγορών», ωρύεται ο υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ. «Είμαι πεπεισμένος πως θα κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των αγορών απέναντι στην ευρωζώνη ως σύνολο. Αλλά αυτό προϋποθέτει πως όσα έχουμε συμφωνήσει θα εφαρμοστούν βήμα βήμα και με συνέχεια». Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει, με άλλα λόγια, πως την ευρωζώνη κυβερνούν οι διαβόητες αυτές «αγορές», ή αλλιώς τραπεζίτες, και οι λαοί απαγορεύεται να ψηφίζουν ενάντια στη δικτατορία τους.
Διαφορετική ανάγνωση των πραγμάτων κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, που ονειρεύεται μια εναλλακτική πολιτική εντός του ευρώ. Στις δηλώσεις του μετά τη λήψη της διερευνητικής εντολής ζητά μια αριστερή κυβέρνηση, η οποία θ’ απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια. Έχει διδαχτεί από το πάθημα άλλων: αν τα χουντικά κόμματα έχασαν με την αυταρχική και ληστρική τους πολιτική τρία εκατομμύρια ψήφους μέσα σε τριάντα μήνες, καλύτερα να μην επιχειρήσει και ο Σύριζα παρόμοιες κυβιστήσεις. Πρέπει λοιπόν να προωθήσει τη φιλολαϊκή μεταρρύθμιση που υποσχέθηκε προεκλογικά. Συνάμα, ο αρχηγός του Συνασπισμού εκτιμά πως μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να μας κρατήσει στην ευρωζώνη.
Είναι αβέβαιο αν ο Τσίπρας καταλαβαίνει με ποιές δυνάμεις έχει να συγκρουστεί. Ίσως θεωρεί, πιστεύοντας τις ρητορείες περί Ευρώπης των λαών, ότι ο ίδιος κινείται μέσα στο πραγματικό της πνεύμα όταν επικαλείται μια «ευρωπαϊκή διέξοδο από την κρίση», ενώ αντίθετα ο Σόιμπλε και όλοι εκείνοι που πράγματι μας κυβερνούν το έχουνε κατά κάποιον τρόπο παρεξηγήσει. Σε τέτοιες ημέρες διεθνούς πολιτικής ρευστότητας, κι ενώ ακούγεται ολοένα πιο βοερά ο επιθανάτιος ρόγχος του ευρώ, ίσως πιστέψουν στο ίδιο μαγικό γιατροσόφι και άλλοι απελπισμένοι συγγενείς.
Το ζήτημα πάντως δεν είναι αν ο Τσίπρας καταλαβαίνει καλύτερα από τον Σόιμπλε τι σημαίνει ευρώ. Είναι ότι προτείνοντας μια κυβέρνηση της αριστεράς που θ’ αναδιαπραγματευτεί, φαντάζεται, τα μνημόνια, εκφράζει σήμερα τη θέληση του ελληνικού λαού γι’ ανατροπή της μνημονιακής δικτατορίας. Αν κρατήσει εδώ σταθερή στάση, αν πράγματι επιμείνει στο σύνθημα του Συνασπισμού, «Καμία θυσία για το ευρώ», και τούτο είναι ένα μεγάλο ‘αν’, τότε η δυναμική των πραγμάτων μάλλον θα τον κάνει, όταν τεθεί επιτακτικά το δίλημμα δημοκρατία ή ευρώ, ν’ απαντήσει ‘δημοκρατία’.
Πιστεύω ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά, κρατώντας την αυτοτέλεια και τη χωριστή φωνή της, θα πρέπει να τον ενισχύσει όσο αυτός δείχνει διάθεση να συγκρουστεί με τους ευρωκράτες. Θα πρέπει δηλαδή να του προσφέρουμε κριτική στήριξη, έστω και αν διαφωνούμε μαζί του για τη φύση του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και μολονότι γνωρίζουμε ότι καμιά αναδιαπραγμάτευση των μνημόνιων δεν θα φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Έτσι αφενός στερεώνουμε τη συγκρουσιακή του διάθεση και αφετέρου μένουμε αξιόπιστοι στα μάτια του λαού, πράγμα αδύνατο αν εμείς σταθούμε παράμερα την ώρα που εκείνος θα συγκρούεται. Αν καταγγέλλουμε τον Τσίπρα ενόσο εκείνος εκφράζει τις ελπίδες του λαού, λίγοι θα πάρουν στα σοβαρά τις διαμαρτυρίες μας αν τυχόν εκείνος αύριο αλλάξει ρότα. Κι επίσης θα δυσκολέψουν οι προσπάθειές μας για μαζική κινητοποίηση, το βασικό πολιτικό μας μέσο, που αποτελεί και την καλύτερη εγγύηση ότι η κυβέρνηση, όποιος και αν είναι επικεφαλής της, θα πάψει να κάνει τα θελήματα των τραπεζιτών. Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο, στις δύσκολες ημέρες που έρχονται, να κατηγορηθούμε για μικρόψυχες εμμονές ή διάσπαση της αριστεράς, όπως το ΚΚΕ.
Ο ελληνικός λαός έχει ήδη κερδίσει δυο μεγάλες νίκες, νίκες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Πρώτα πρώτα ανάγκασε τη χούντα να προκηρύξει εκλογές, επειδή δεν μπορούσε να κυβερνήσει άλλο μόνη της, κι έπειτα τσάκισε στις 7 Μάη τα κόμματα που την στήριξαν. Το πάγωμα αντικαταστάθηκε από την ελπίδα, και η ελπίδα των πολλών μπορεί γρήγορα να γίνει δράση. Αυτήν τη δυναμική, στην οποία συντελέσαμε σημαντικά, πρέπει να φυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού, και να την ενισχύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Ναι, θα προτιμούσαμε ο λαός να έβλεπε καθαρότερα τα πράγματα, και η ηγεσία της αριστεράς να μην ονειρευόταν τον τετραγωνισμό του κύκλου, δηλαδή κατάργηση των μνημόνιων και συνάμα παραμονή στο ευρώ. Δυστυχώς όμως στην ιστορία συνήθως έχουμε να δράσουμε μέσα σε τέτοιες θολές καταστάσεις.
Στην ιστορία, επίσης, αφθονούν οι ειρωνικές αντιστροφές. Ο Παπαδήμος, ως λίγες ώρες προτού πρωθυπουργοποιηθεί, εξηγούσε γιατί ένα ‘κούρεμα’ θα ήταν καταστροφή για τους καταθέτες, την Ευρώπη και τον ίδιο τον πολιτισμό, αλλά τελικά το ανέλαβε ο ίδιος, ώστε τουλάχιστον να γλυτώσει τις τράπεζες από το ‘κούρεμα με την ψιλή’. Ίσως σήμερα κανείς να μην είναι τόσο επικίνδυνος για το ευρώ όσο οι οπαδοί του, που θέλουνε να το μεταρρυθμίσουν. Θα ήταν η υπέρτατη ειρωνεία αν οι διαπρύσιοι υποστηρικτές του ευρώ στην αριστερά έβγαζαν τη χώρα από την ευρωζώνη, όπως μοιάζει να περιμένει ο Δασκαλόπουλος, και μάλιστα ξήλωναν άθελά τους και το ίδιο το κοινό νόμισμα των τραπεζιτών. Οπότε και ο οικονομολόγος εκείνος που βεβαίωνε ότι «με όλη την φιλολογία περί χρέους, ελλειμμάτων και πιστωτών χάνεται το ταξικώς ουσιώδες», θα μας διευκρινίζει ότι όλα αυτά τα έλεγε απλώς για ν’ αποκοιμίσει τους τραπεζίτες.
Η έξοδος από το ευρώ έρχεται σύντομα. Χωρίς τη θέληση της κυβέρνησης, είτε κυβερνά η αριστερά είτε η δεξιά. Καλύτερο όμως είναι, νομίζω, να έρθει με μια κυβέρνηση της αριστεράς. Όχι μόνο γιατί με αριστερή κυβέρνηση θα διευκολυνθεί η μαζική κινητοποίηση, και τελικά η μετάβαση θα είναι μάλλον και πιο αναίμακτη. Κι επειδή την οικονομική μεγέθυνση που θ’ ακολουθήσει θα την πιστωθεί η αριστερά και όχι η δεξιά. Αλλά και γιατί έτσι μπορούν να ενεργοποιηθούν ευκολότερα αντισταθμιστικοί μηχανισμοί υπέρ του λαού, και συνάμα θ’ αδρανοποιηθούν ευκολότερα οι φασίστες που περιμένουν τη συγκατάνευση των κυβερνώντων για να εξαπολυθούν εναντίον μας.
Εφτά πολυσυζητημένα ντοκιμαντέρ για την οικονομική κρίση, δύο ομιλίες και ανοικτές συζητήσεις περιλαμβάνει το διήμερο δράσης που διοργανώνει στη Θεσσαλονίκη η Κοινότητα σκέψης – δράσης «Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ» το Σάββατο 28 και την Κυριακή 29 Απριλίου, στην αίθουσα «Αλέξανδρος – Πολιτιστικό Κέντρο Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας» (Εθνικής Αμύνης 1 – απέναντι από το Κρατικό Θεάτρο Β. Ελλάδος).
Η εκδήλωση εντάσσεται σε μια σειρά πρωτοβουλιών του «Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ» με σκοπό την ευρύτερη ενημέρωση για τον τρόπο που δημιουργούνται και εξαπλώνονται οι οικονομικοπολιτικές κρίσεις παγκοσμίως, τη διατήρηση ενός ανοικτού διαλόγου γύρω από το θέμα του ελληνικού χρέους και του λογιστικού του ελέγχου, τον κοινό προβληματισμό για ουσιώδη και φλέγοντα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Κατά τη διάρκεια των προβολών θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά σε δημόσια προβολή στη Θεσσαλονίκη η νέα δουλειά του Α. Χατζηστεφάνου και της Κ. Κιτίδη “Catastroika”, ενώ έχουν κληθεί να μιλήσουν πέρα των κύριων ομιλητών και γνωστά πρόσωπα της πόλης.
Η είσοδος για όλες τις προβολές είναι ελεύθερη.
Το πρόγραμμα:
Σάββατο 28/04/2012
16:00 – 18:00 Το πείραμα της Αργεντινής (Γιώργος Αυγερόπουλος)
18:00 – 19:30 Inside job/Στημένη δουλειά (Charles Ferguson)
20:00 – 21:00 Ομιλία Σπύρος Μαρκέτος (Ιστορικός, καθηγητής ΑΠΘ) «Από τη Χρεοκρατία στην Καταστροφή»
21:00 – 22:15 Catastroika (Άρης Χατζηστεφάνου & Κατερίνα Κιτίδη)
22:15 – 23:00 Ανοικτή Συζήτηση
Κυριακή 29/04/2012
14:00 – 15:30 Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου (Στέλιος Κούλογλου)
16:00 – 18:00 Μνήμες μιας οικονομικής λεηλασίας (Fernardo Solanas)
18:00 – 19:00 Μαθήματα από τους Βίκινγκς (Γιώργος Αυγερόπουλος)
19:00 – 20:30 Ομιλία Σπ. Ραυτόπουλος (συνθέτης): «Κρίση και Πολιτικοί θεσμοί» -
Γ. Πάσογλου (δικηγόρος): «Χρέος του Δημοσίου ή Χρέος των τραπεζών;» – Ανοικτή συζήτηση
20:30 – 21:40 Catastroika (Άρης Χατζηστεφάνου & Κατερίνα Κιτίδη)
21:00 – 23:15 The Take/Η Ανάκτηση (Avi Lewis & Naomi Klein)
Πληροφορίες: Γιώργος Πάσογλου 6936.527201 & Λέτα Ζωτάκη 6944.531712
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ – ΜΝΗΜΟΝΙΑ
1st collector for ΧΧΧΕ Χωρίς Χρέος – Χωρίς Ευρώ- Γιώργος Πάσογλου
Follow my videos on vodpod
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: ΠΟΛΙΤΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΕΤΡΩΝ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
1st collector for XXXE Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ- Σπύρος Μαρκέτος
Follow my videos on vodpod
ΕΚΔΗΛΩΣΗ : ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ
1st collector for XXXE Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ- Λέτα Ζωτάκη
Follow my videos on vodpod
του Σπύρου Ραυτόπουλου
Η διάδοση της αστικής φιλελεύθερης μυθολογίας και η διαφύλαξη της πολιτικής τελετουργίας που έχουν ανατεθεί στους τελετάρχες του κοινοβουλευτισμού και τους μάγους της πολιτικής επιστήμης συντελείται κυρίως μέσω της διαστρέβλωσης τριών εννοιών, της δημοκρατίας, της αντιπροσώπευσης και της νομιμοποίησης. Νοηματικές αντιμεταθέσεις, αναβαπτισμοί[1], μίξεις, αφαιρέσεις, γενικεύσεις και άλλα γλωσσικά παιχνίδια και ιδεολογικά τεχνάσματα έχουν εδώ και αιώνες τεθεί στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας που σκοπό της έχει να παρουσιάζει -προς όφελος της οικονομικής και πολιτικής ελίτ- ως δημοκρατία κάθε πολίτευμα που διατηρεί μια στοιχειώδη απόσταση από τον ολοκληρωτισμό.
Ένα βασικό θεωρητικό εργαλείο πρόκλησης της εν λόγω σύγχυσης υπήρξε η μετατροπή του όρου δημοκρατία από είδος σε γένος, όπως δείχνει η προσθήκη επιθετικών προσδιορισμών (αντιπροσωπευτική, προεδρική, κοινοβουλευτική, φιλελεύθερη, ανταγωνιστική, συναινετική, αστική, άμεση κ.λπ.). Η θεωρητική κατηγοριοποίηση μέσω τέτοιων προσδιορισμών παρέχει στην εξουσία το απαραίτητο επιστημονικοφανές άλλοθι για μια πολύ βολική νόθευση της αυθεντικής ιδέας. Η δημοκρατία σε επίπεδο γλωσσικό μετατράπηκε σε υπερώνυμο που περιλαμβάνει πλέον πλήθος υπωνύμων. Σε επίπεδο εννοιολογικό υπέστη τέτοια αποδομητική ερμηνευτική μεταχείριση ώστε ορισμένα «είδη» του «γένους» δημοκρατία, τα οποία εξετάζονται από την πολιτική θεωρία να έχουν ελάχιστα γνωρίσματα συμβατά με το αυθεντικό περιεχόμενο της ιδέας. Η αλλοίωση της έννοιας ιστορικά συντελέστηκε με τη συρρίκνωση της σημασίας είτε του πρώτου είτε του δεύτερου συνθετικού του όρου. Από τη μία ήταν ο δήμος που ως μέγεθος περιοριζόταν αριθμητικά στις ως επί το πλείστον μικρές διαστάσεις που του επέτρεπε κάθε ιστορική περίοδος, κοινωνικοπολιτικό σύστημα και γεωπολιτική επικράτεια. Δήμος δεν θεωρείτο ποτέ ολόκληρη η κοινωνία, άρα πολιτική συμμετοχή είχαν μόνο συγκεκριμένα κοινωνικά υποσύνολα. Είναι γνωστό π.χ. ότι μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα δικαίωμα ψήφου είχε λιγότερο από το 50% του γενικού πληθυσμού, ενώ το αντίστοιχο δικαίωμα των γυναικών κατακτήθηκε μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα. Αλλά πολύ πριν συμβεί αυτή η προοδευτική μεταβολή είχε ήδη συρρικνωθεί το πολιτικό νόημα της ψήφου. Έτσι, το δεύτερο συνθετικό του όρου, το ρήμα κρατέω, που σημαίνει έχω εξουσία, κυβερνώ, έχω κυριότητα, είχε ήδη χάσει προ πολλού το πραγματικό του νόημα, που εν προκειμένω είναι αυτό της άμεσης συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων και του καθορισμού του πολιτικού περιεχομένου, και είχε αποκτήσει περίπου συμβολική χροιά. Με απλά λόγια οι άνθρωποι που αποφασίζουν έγιναν περισσότεροι, αλλά αυτά για τα οποία έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν είναι πλέον αμελητέα, και άρα η αξία της θεσμισμένης πολιτικής τους παρέμβασης ελαχιστοποιείται. Έχουμε μεγέθυνση της μιας συνιστώσας και συρρίκνωση της άλλης, κάτι που αντανακλάται και στη αυθαίρετη χρήση του όρου. Η αυθαιρεσία αυτή και η απονοηματοδότηση την οποία συνεπάγεται, ενθαρρύνθηκε από την επίσημη ρητορεία μιας αυτονομημένης και αυθαιρετούσας εξουσίας τελούσας υπό τις ευλογίες μιας πολιτικής επιστήμης που σε μεγάλο μέρος της παραμένει ασφαλώς ταξικά προσανατολισμένη.
Έχουμε λοιπόν παραχάραξη που συνίσταται από τη μία στον περιορισμό του πολιτικού βάθους της έννοιας και από την άλλη στην αυθαίρετη επέκταση του πλάτους της. Ο όρος ‘δημοκρατία’, μέσω σημασιακής έκπτωσης και γενίκευσης, σταδιακά εκφυλίστηκε σε καθημερινό εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης και εκτόπισης της πραγματικής πολιτικής ελευθερίας. Τον τίτλο του δημοκρατικού φέρουν πλέον νόθα αντιπροσωπευτικά συστήματα, ολιγαρχίες, μοναρχίες, και αυταρχικοί θεσμοί. Το ομαδικό φαντασιακό υπό την επήρεια μιας αχαλίνωτης δημαγωγικής μυθοπλασίας έφτασε πλέον να περιλαμβάνει και σειρά αυταπόδεικτα ατυχών ευφημισμών όπως εκείνος του «εκδημοκρατισμού» του στρατεύματος και των σωμάτων ασφαλείας, δηλαδή θεσμών εκ φύσεως ιεραρχικών και αυταρχικών, με εσωτερική δομή και λειτουργία φύσει ασύμβατες με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Ως τέτοιο «εκδημοκρατισμό» δεν εννοούν φυσικά τίποτα περισσότερο από τη στελέχωση των σωμάτων αυτών με κάποιους αξιωματούχους των οποίων η αφοσίωση στα αστικά φιλελεύθερα ιδεώδη δεν έχει λόγους να αμφισβητηθεί. Η όλη ιδεολογία και η διαχρονική επιχείρηση εξαπάτησης της κοινωνίας στηρίχθηκαν σε μια σειρά διασταλτικών ερμηνειών της δημοκρατίας με αναπόδραστες συσταλτικές συνέπειες στο πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας, πρωταρχικά δε στο πεδίο της πολιτικής αρμοδιότητας του δήμου.
Από αμετανόητη προσκόλληση στην χίμαιρα της κομματικής εκπροσώπησης και από φόβο και αμηχανία μπροστά στην προοπτική ενός πραγματικού εκδημοκρατισμού, οι συστημικοί προπαγανδιστές προβάλλουν την αναγκαιότητα και αποτελεσματικότητα της ετερονομίας, υπό την δήθεν ικανή συνθήκη της ύπαρξης στοιχειωδών προς την εξουσία φραγμών, που πάντως και αυτοί είναι προσχηματικοί καθώς συνήθως υφίστανται μόνο στη σφαίρα μιας γενικόλογης ηθικολογίας ή το πολύ μιας αναποτελεσματικής και συχνά ανεφάρμοστης νομοθεσίας. Τα διακυβεύματα, οικονομικά και πολιτικά, είναι πολύ σημαντικά για να αφεθούν στην αδέκαστη κρίση μιας μη ταξικής ηθικής και μιας πραγματικά ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Μέσα στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής το κράτος όχι μόνο δεν μπορεί να παίζει αμερόληπτα έναν εξισορροπητικό και ενοποιητικό ρόλο μεταξύ των αλληλοσυγκρουόμενων κοινωνικών δυνάμεων, αλλά αντιθέτως συντελεί στον ταξικό διαχωρισμό, τον οποίον ταυτοχρόνως υπερασπίζεται προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Όπως λέει ο Πουλαντζάς, «το θέμα είναι ότι οι κοινωνικές τάξεις αποτελούν το αποτέλεσμα, θα δούμε με ποιαν ακριβή έννοια, ορισμένων επιπέδων των δομών, που σ’ αυτές περιλαμβάνεται το Κράτος.»[2] Δε θα μπορούσε να γίνεται αλλιώς στα πλαίσια μιας οργάνωσης της κοινωνίας και του κράτους, η οποία δεν περιγράφεται ως ταξική μόνο από τους μαρξιστές, αλλά γίνεται άμεσα ή έμμεσα αποδεκτή ως τέτοια και από αντιφρονούσες μερίδες πολιτικών επιστημόνων: «Γεγονός είναι ότι υφίσταται, υφ’ οιανδήποτε έστω μορφήν, “άρχουσα τάξις” εξουσιάζουσα την πλειονότητα»[3].
Εξάλλου υπάρχουν όχι μόνον απολύτως συντηρητικοί θεσμοί αλλά και θεσμικά κενά που εκμεταλλεύεται ο πολιτικοοικονομικός συντηρητισμός. Ακόμα χειρότερα, ένας θεσμός (προοδευτικός ή μη) είναι, κατά μία έννοια, από τη φύση του ένας μηχανισμός κοινωνικής ή και πολιτικής συντήρησης, αφού αυτό που σημαίνει, που εγκαθιστά και που υπερασπίζεται είναι ακριβώς μια τυπική επανάληψη. Οι θεσμοί έχουν μια τάση να αυτονομούνται και να διαθέτουν τη δυνατότητα όχι μόνο στενά ταξικού αλλά και ευρύτερου κοινωνικού επικαθορισμού. Σημειώνει ο Καστοριάδης: Continue reading
CADTM
(Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου)
Η CADTM καταγγέλλει την εκστρατεία παραπληροφόρησης για το ελληνικό χρέος και το σχέδιο διάσωσης των ιδιωτών πιστωτών
10 Μαρτίου 2012
Πάνω από το 85% των ιδιωτών πιστωτών (τράπεζες, ασφάλειες, συνταξιοδοτικά ταμεία…) δέχτηκαν την Πέμπτη το βράδυ να μετάσχουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους διαγράφοντας 107 δισεκατομμύρια ευρώ. Στα χαρτιά, αυτοί οι πιστωτές παραιτούνται έτσι από το 53,5% των απαιτήσεών τους. Όμως, τα φαινόμενα απατούν και η CADTM βεβαιώνει ότι αυτή η επιχείρηση αποτελεί πρωτίστως μια καλή είδηση για τις ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως γαλλικές και γερμανικές), όχι για τον ελληνικό λαό στον οποίο υπόσχονται και νέα επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσής του.
Πράγματι, οι πιστωτές και η ελληνική κυβέρνηση έστησαν ένα περίπλοκο μοντάζ: οι ιδιώτες πιστωτές ανταλλάσσουν τους ελληνικούς τίτλους τους με νέους κατώτερης (ονομαστικής) αξίας. Έτσι, για ένα ανταλλαγμένο ομόλογο αρχικού ποσού 100 ευρώ, οι πιστωτές θα δεχτούν ένα νέο τίτλο ονομαστικής αξίας 46,5 ευρώ. Αντί να χάνουν με αυτό το παιχνίδι, οι ιδιώτες πιστωτές ανταλλάσσουν τίτλους που πουλιόνταν μεταξύ 15 και 30 ευρώ στη δευτερογενή αγορά, με άλλους πολύ πιο σίγουρους τίτλους.
Επιπλέον, η Τρόικα χορηγεί ένα νέο δάνειο 130 δισεκατομμυρίων υπό τον όρο ότι αυτό το ποσό θα χρησιμοποιηθεί για να πληρωθεί το χρέος και να υποστηριχτούν οι τράπεζες. Ενώ όλα τα μεγάλα ΜΜΕ υιοθετούν το επίσημο ρεφρέν σύμφωνα με το οποίο το ελληνικό χρέος έχει μειωθεί κατά 107 δισεκατομμύρια ευρώ, ξεχνούν να ενσωματώσουν τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ των χορηγημένων από την Τρόικα νέων δανείων που το αυξάνουν. Σε τελευταία ανάλυση, οι πιστωτές τη βγάζουν και με το παραπάνω καθαρή και αντικαθίστανται από διεθνείς δημόσιους πιστωτές (ΕΚΤ, κράτη της Ευρωζώνης, ΔΝΤ) που θα ασκήσουν συνεχή πίεση πάνω στις ελληνικές αρχές προκειμένου να επιδεινώσουν τα αντικοινωνικά μέτρα.
Επιπλέον, ενώ σε περίπτωση δικαστικής διαφοράς το 85% των τίτλων εξαρτιόταν από την ελληνική νομοθεσία, το σύνολο των νέων τίτλων θα διέπεται από το δίκαιο του Λονδίνου. Στόχος των πιστωτών είναι να περιορίσουν τη δυνατότητα της Ελλάδας να κηρύξει στάση πληρωμών ή διαγραφή του χρέους.
Για τη CADTM, αυτό το νέο σχέδιο είναι μια απάτη επειδή, με το πρόσχημα ότι βοηθάει την Ελλάδα, διασώζει τα λεφτά των ιδιωτών πιστωτών παρόλο που αυτοί έχουν σοβαρή ευθύνη για τη καταχρέωση του ελληνικού έθνους. Οι τράπεζες χρησιμοποίησαν ένα μέρος του δημόσιου χρήματος που τους δόθηκε για να τις σώσει από τη χρεοκοπία το 2008-2009 για να κερδοσκοπήσουν πάνω στο ελληνικό χρέος και μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τεράστια κέρδη πριν σπρώξουν την Ελλάδα στη μεγάλη κρίση που περνάει.
Σύμφωνα με τη CADTM, όλα τα δάνεια της Τρόικα στην Ελλάδα που χορηγήθηκαν από το Μάη του 2010 είναι απεχθή και άκυρα επειδή συνιστούν μια διαρκή παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών, αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών.
Η CADTM νοιώθει την υποχρέωση να χαιρετίσει για μιαν ακόμα φορά το θάρρος και την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού που αγωνίζεται ενάντια στις απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας που επιβάλει η Τρόικα. Το ΑΑΑ των πιστωτών (Austerité Austerité Austérité = Λιτότητα Λιτότητα Λιτότητα) πρέπει να δώσει τη θέση του στο ΑΑΑ των λαών: Audit Annulation Autre Politique = Λογιστικός Έλεγχος Ακύρωση Άλλη Πολιτική).
Για τη CADTM, η λύση περνάει απαραίτητα μέσα από την εφαρμογή μιας ριζικά διαφορετικής πολιτικής. Στην Ελλάδα όπως και στις άλλες χώρες υπό τη Τρόικα, πρέπει να τερματιστεί η αποπλήρωση του χρέους και να εγκαταλειφθούν τα αντικοινωνικά μέτρα. Για να παλέψουμε ενάντια στην εκστρατεία ψεύδους για την ελληνική κρίση, πρέπει να ενισχυθεί ο λογιστικός έλεγχος από πολίτες του δημόσιου χρέους για να καταλήξει στη καταγγελία του άνομου ή απεχθούς τμήματός του. Η CADTM στηρίζει πέρα για πέρα την Καμπάνια λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους και τις επιτροπές λογιστικού ελέγχου που δημιουργούνται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η CADTM απευθύνει κάλεσμα για να πληθύνουν οι δράσεις αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και για να δημιουργηθεί ένα πλατύ ευρωπαϊκό κοινωνικό μέτωπο ενάντια στις πολιτικές λιτότητας.
Μια γυναίκα ζητιανεύει στην Αθήνα. Η ιστορία της κρίσης χρέους της Λατινικής Αμερικής υποδεικνύει ότι μια ελληνική στάση πληρωμών δεν θα ήταν απαραιτήτως καταστροφική. Φωτογραφία: Άρης Μεσσήνης /AFP/Getty Images
Λέγεται ό, τι η Ευρώπη έχει να μάθει πολλά απο τις προηγούμενες κρίσεις χρέους, αλλά τι γίνεται αν οι υπουργοί τα γνωρίζουν και απλά βάζουν τις τράπεζες πάνω από τους λαούς;
Αυτή την εβδομάδα, ενώ συμφωνούσαν στο τελευταίο τους σχέδιο να μη διαχειριστούν την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης θα έπρεπε ίσως να άκουγαν ιστορίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Ινστιτούτο για τη Μελέτη των Αμερικανικών χωρών και η αναπτυξιακή τράπεζα της Λατινικής Αμερικής διοργάνωσαν ένα συνέδριο σχετικά με τα μαθήματα και τα συμπεράσματα από τις κρίσεις χρέους της Λατινικής Αμερικής. Το συνέδριο προσέφερε ισχυρά παραδείγματα του τι πρέπει να κάνει κανείς σε σχέση πάντα με τα συμφέροντα που υπηρετεί.
Η κρίση χρέους της Λατινικής Αμερικής πρωτοστάτησε στα πρωτοσέλιδα πριν από 30 χρόνια, τον Αύγουστο του 1982, όταν το Μεξικό ανακοίνωσε ότι δε μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος του. Τεράστια ποσά εξωτερικών δανείων είχαν δοθεί στη δεκαετία του ‘70 από τις χρηματιστηριακές αγορές που κολυμπούσαν στη ρευστότητα εξ’ αιτίας της απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την υψηλή τιμή του πετρελαίου. Το γεγονός αυτό τροφοδότησε μια αλματώδη ανάπτυξη, η «φούσκα» όμως έσκασε όταν η Αμερική αύξησε τα επιτόκια και οι τιμές των προϊόντων κατέρρευσαν.
Οι δυτικές και ιδίως οι αμερικανικές και οι βρετανικές τράπεζες βρίσκονταν ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία, ειδικά αν σταματούσαν οι αποπληρωμές του χρέους της Λατινικής Αμερικής. Έτσι το ΔΝΤ και αργότερα η Παγκόσμια Τράπεζα πρόσφεραν τα λεγόμενα δάνεια σωτηρίας / διάσωσης. Η κίνηση αυτή συνιστούσε εξαίρεση. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι χώρες της Λατινικής Αμερικής δεν θα προσέφευγαν στη στάση πληρωμών ως εργαλείου επίλυσης της κρίσης χρέους.
Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Οι οικονομίες συρρικνώθηκαν κατά έναν συνολικό μέσο όρο 7% στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80. Το ποσοστό των λατινοαμερικανών που ζούσαν κάτω από συνθήκες φτώχιας ανήλθε από το 40% το 1980 στο 48% το 1990, και περίπου το 6% του ΑΕΠ της περιοχής χανόταν στο εξωτερικό για την πληρωμή χρεών.
Ο Χοσέ Αντόνιο Οκάμπο, πρώην υπουργός οικονομικών της Κολομβίας, ισχυριζόταν ότι «ο τρόπος ανταπόκρισης» τη δεκαετία του 80 «ήταν εξαιρετικός για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης των ΗΠΑ και απαίσιος για την αντιμετώπιση της Λατινοαμερικάνικης κρίσης χρέους». Η τρέχουσα εμπειρία από την Ευρώπη δεν καταδεικνύει την αδυναμία μάθησης από αυτή την ιστορική εμπειρία, αλλά ότι οι κυρίαρχοι για μία ακόμη φορά δρουν υπέρ της προστασίας των τραπεζών ανεξαρτήτως των συνεπειών.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80, οι δυτικές τράπεζες είχαν μειώσει την έκθεση τους στο Αμερικανικό χρέος. Με τις τράπεζες ασφαλείς, η ΗΠΑ επέτρεψαν μια περιορισμένου μεγέθους απομείωση του χρέους. Κύρια συνέπεια υπήρξε η αύξηση του ιδιωτικού δανεισμού της περιοχής, μια βραχυχρόνια βοήθεια αλλά τελικώς μια ακόμη φούσκα που οδήγησε σε περεταίρω κρίσεις όπως αυτής του Μεξικού το 1995, και της Αργεντινής στη στροφή του αιώνα. Η Αργεντινή κήρυξε τελικά χρεοστάσιο το 2001 και έκτοτε έχει μια ακμάζουσα οικονομία.
Άλλες χώρες της περιοχής εξακολουθούν να υπομένουν το άχθος του χρέους που κατά πρώτο λόγο δημιουργήθηκε μετά το ράλι της δεκαετίας του 70. Το Ελ Σαλβαδόρ η Γουατεμάλα και η Παραγουάη ξοδεύουν 10-20% των κρατικών εσόδων στην αποπληρωμή των εξωτερικών χρεών τους.
Η Λατινική Αμερική δεν είναι η μόνη περιοχή που υπέφερε από την άνοδο – πτώση αυτού που η καθηγήτρια Stephany Griffith-Jones βάφτισε «αχαλίνωτο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα». Κατά τις δεκαετίες του ’80, του ’90, όπως και μέσα στη δεκαετία του 2000, μεγάλο τμήμα της Αφρικής βρισκόταν στην πράξη σε ύφεση οφειλόμενη στο χρέος. Τις Ασιατικές χρηματοπιστωτικές κρίσεις στα τέλη της δεκαετίας του 90 ακολούθησαν παρόμοια γεγονότα στη Ρωσία, πριν από τη τρέχουσα Αμερικάνική και Ευρωπαϊκή κρίση.
Ο Ugo Panizza από το συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και τη Ανάπτυξη, έδειξε ότι οι ξένοι δανειστές λειτουργούν σε αρμονία με τη συμβουλή της ανώνυμης πηγής «Βαθύ Λαρύγγι» στο Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου: «Ακολουθούν το χρήμα», δανείζοντας το στους καλούς καιρούς και αποσύροντας το στους δύσκολους. Η Griffith-Jones ισχυρίστηκε ότι αυτός ο κύκλος της ανόδου και της κατάρρευσης είναι που πρέπει να κάνει τις χώρες ιδιαίτερα προσεκτικές με τον εξωτερικό δανεισμό.
Πάμπολλες προσεγγίσεις για την Ελλάδα εκτιμούν ότι μια στάση πληρωμών θα ήταν καταστροφή. Υπάρχει μια σαφής συσχέτιση σύμφωνα με την οποία οι χώρες προσφεύγουν στη στάση πληρωμών όταν η οικονομία τους δεν πάει καλά. Αλλά ο Panizza έδειξε ποια είναι η κατεύθυνση αυτής της αιτιώδους συσχέτισης. Η οικονομική κατάρρευση οδηγεί πολλές χώρες στη στάση πληρωμών, αλλά μετά απ’ αυτήν οι οικονομίες τείνουν να επανακάμπτουν. Σύμφωνα με ένα σημείωμα της τράπεζας της Αγγλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 2000: «Το πρόβλημα ιστορικά δεν εναπόκειται στην υπερβολική προθυμία των χωρών να αθετήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις, αλλά στην απροθυμία τους να το πράξουν».
Ο Ισημερινός αποτελεί μοναδικό παράδειγμα προληπτικής στάσης πληρωμών κατά το 2008. Ο πρόεδρος Κορέα εκλέχθηκε υποσχόμενος τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού/οικονομικού ελέγχου του χρέους. Η επιτροπή συμπέρανε ότι μεγάλο μέρος του χρέους είναι μη νομιμοποιημένο και παράνομο, ένα εύρημα της επιτροπής που χρησιμοποιήθηκε από τον Κορέα προκειμένου να δικαιολογήσει τη στάση πληρωμών και που τελικά οδήγησε στη μείωση του χρέους κατά 65%. Ο Alessandro Liepold, πρώην αναπληρωτής διευθυντής του ΔΝΤ, παρουσίασε τον Ισημερινό ως εκείνο το ανορθόδοξο και πιθανό παράδειγμα που και άλλοι μπορεί να ακολουθήσουν. Είναι ιδιαίτερα κρίσιμο το γεγονός ότι η στάση πληρωμών προήλθε μέσα από ένα λαϊκό κίνημα λογιστικού ελέγχου κα ακύρωσης του χρέους.
Από τα μαθήματα της Λατινοαμερικανικής εμπειρίας είναι δύο που παραμένουν στη σκέψη μου. Πρώτον, όταν χτυπήσει η κρίση χρέους, το χρέος πρέπει να μειωθεί άμεσα. Το συνεχώς αποτυγχάνον σύστημα αντιμετώπισης των κρίσεων χρέους (δάνεια σωτηρίας και λιτότητα) είναι εργαλείο προστασίας των δανειστών και μεταβίβασης τους κόστους στις χρεώστριες κυβερνήσεις και στους λαούς τους. Πολλοί ομιλητές πρότειναν έναν μηχανισμό αναδιάρθρωσης του χρέους για τις κυβερνήσεις, ουσιαστικά μια διαδικασία χρεοκόπησης των κρατών, ώστε να γίνεται ευκολότερο για τις χώρες να κηρύσσουν χρεοστάσιο, να μειώνουν τα χρέη, να κατανέμουν τα κόστη και να φέρνουν μια γρήγορη ανάκαμψη.
Δεύτερον, οι κρίσεις χρέους προέρχονται από τον εξωτερικό δανεισμό των «καλών ημερών», είτε από ιδιωτικές εταιρείες, είτε από τον δημόσιο τομέα ή και από τα δύο. Η αποτροπή των χρηματοπιστωτικών κρίσεων απαιτεί πολύ λιγότερο δανεισμό και χρέος μεταξύ χωρών. Η Griffith-Jones τόνισε ότι μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι τράπεζες και ο χρηματοπιστωτικός τομέας ελέγχονταν από ένα παγκόσμιο σύστημα κανονισμών και σχεδόν δεν υπήρχαν κρίσεις χρέους μέχρι που το σύστημα αυτό κατέρρευσε τη δεκαετία του ‘70.
Ο Liepold χαρακτήρισε τρελό το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν συγκαλούν συνέδρια για να πάρουν μαθήματα από τις εμπειρίες της κρίσης χρέους άλλων λαών. Φοβάμαι ότι ξέρουν καλά το μάθημα αυτών των εμπειριών και ότι έχουν ταχθεί με το μέρος των τραπεζών ενάντια στους ανθρώπους. Η ελπίδα πρέπει, λοιπόν, να προέλθει από τους λαούς που θα ζητήσουν τη μείωση/διαγραφή των χρεών και τον αυστηρό έλεγχο των δανειστών. Ειδάλλως, η τρέχουσα Ευρωπαϊκή κρίση χρέους δεν θα είναι η τελευταία, σύντομα θα επανέλθει κάπου πιο κοντά στη περιοχή σας.
Πηγή:
http://www.guardian.co.uk/global-development/poverty-matters/2012/feb/24/latin-america-past-lessons-debt-eurozone/print?fb=native (Posted by Tim Jones)
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης “Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ” σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει το τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ με ομιλητή τον Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή Οικονομικών στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. http://www.soas.ac.uk/staff/staff31299.php
Η εκδήλωση, με θέμα: «Χρέος και Ευρώ: Προοπτικές και λύσεις», θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012, στις 19:00 μ.μ, στο Μεγάλο Αμφιθέατρο της Νομικής.
Ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ειδικεύεται σε χρηματοπιστωτικά θέματα, και διευθύνει το ερευνητικό κέντρο Research on Money and Finance (RMF) στο ίδιο πανεπιστήμιο. Έχει διδάξει στην Ευρώπη και την Ασία, δημοσιεύει τακτικά στη Guardian, ενώ άρθρα και συνεντεύξεις του παρουσιάζονται συχνά στον διεθνή Τύπο. Η πρόσφατη δημόσια συζήτησή του με τον Νουριέλ Ρουμπίνι, για τα θέματα που θα θιγούν και στην εκδήλωση της ερχόμενης Παρασκευής, έφερε στο επίκεντρο του διαλόγου απόψεις που ως πρόσφατα θεωρούνταν αιρετικές. Η αναμετάδοσή της σε ογδόντα εκατομμύρια τηλεθεατές σ’ όλο τον κόσμο, από το BBC World News, ίσως βοηθήσει το διεθνές κοινό να πάψει να βλέπει την Ελλάδα σαν μια χώρα σπάταλων τεμπέληδων, όπως μας παρουσιάζουν τα φερέφωνα των banksters και των ευρωκρατών που θέλουν να μας μετατρέψουν σε αποικία.
Σε πλήρη ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, που επιβάλλουν οι εντολοδόχοι των τραπεζιτών και η οποία μας οδήγησε στην τωρινή καταστροφή, ο καθηγητής Λαπαβίτσας υποστηρίζει τεκμηριωμένα ότι η αθέτηση πληρωμών στους δανειστές του δημοσίου και η έξοδος από το ευρώ μπορούν να συμβάλουν στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Τα σχετικά επιχειρήματα παρουσιάζονται αναλυτικά στη μελέτη του RMF Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης, που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη. Tην βρίσκετε ολόκληρη σε πιντιέφ στα αγγλικά, μαζί με προηγούμενες μελέτες για την ευρωζώνη και την ελληνική κρίση, στην ιστοσελίδα του ινστιτούτου, http://www.researchonmoneyandfinance.org/.
Την ομιλία θα προλογίσει ο Πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών καθηγητής Γεράσιμος Βώκος, και τη συζήτηση που θα ακολουθήσει θα συντονίσει ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών Γιώργος Δουράκης.
http://www.polsci.auth.gr/index.php?lang=el&rm=1&mn=13&stid=35
http://www.researchonmoneyandfinance.org/
Αναδημοσιεύουμε την παρουσίαση της παραπάνω τρίτης μελέτης του RMF, Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνηςτης από την Χριστίνα Λασκαρίδη, στην Ουτοπία (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2011)
Τον τελευταίο καιρό έχουμε έναν κατακλυσμό από άρθρα και ρεπορτάζ για την κρίση της ευρωζώνης και την ανεξέλεγκτη πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Ο δημόσιος λόγος σήμερα γι’ αυτά τα ζητήματα βρίσκεται σε κρίση υπερπαραγωγής και προσπαθώντας να τον φιλτράρεις, αναρωτιέσαι πότε πρόλαβαν να δημιουργηθούν όλοι αυτοί οι εμπειρογνώμονες, τι να πρωτοδιαβάσεις τώρα πια, και ποιά η συμβολή όλου αυτού του υλικού στον ουσιαστικό εμπλουτισμό των επίκαιρων προβληματισμών.
Η τελευταία μελέτη του Research on Money and Finance (RMF), ερευνητικού κέντρου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, με τίτλο Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης (που σύντομα θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη), μας βοηθά ν’ αποδράσουμε από το χάος τούτης της υπερπληροφόρησης για την τρέχουσα κρίση, δίνοντάς μας μια ανάλυση σταθερή, καλοδουλεμένη και σοβαρή, με τεκμηριωμένη άποψη. Ένα δημοσίευμα που λειτουργεί ως εργαλείο ερμηνείας που οικονομικού πλαισίου, ως αποκάλυψη ενός ιδιαίτερα ομιχλώδους συστήματος που λέγεται ευρωζώνη, και το οποίο ολοφάνερα, και παρ’ όλη την ακατάσχετη φιλολογία πάνω στο θέμα, λίγοι αν όχι ελάχιστοι κάθονται να μελετήσουν, να καταλάβουν, και να εξηγήσουν πώς λειτουργεί. Έτσι το κείμενο του RMF μπορεί να λειτουργήσει ως μέτρο σύγκρισης άλλων δημοσιευμάτων.
Η μελέτη του Research on Money and Finance αναλύει σε βάθος τις πτυχές της παρούσας κρίσης -την πηγή, την ροή και την εξέλιξή της. Από τις ογδόντα σελίδες πυκνού και συνάμα ξεκάθαρου κειμένου, ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν τρία κεντρικά ζητήματα που θίγονται: το πόσο ασυνήθιστο και ιεραρχικό νόμισμα είναι το ευρώ, η αναποτελεσματικότητα των προσπαθειών επίλυσης της κρίσης, και η τεκμηρίωση μιας ριζοσπαστικής εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής.
Μια ανάλυση της ευρωζώνης και του ευρώ
Η Έξοδος, αναλύοντας τη δημιουργία του ευρώ από την σκοπιά της πολιτικής οικονομίας, παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο αυτό διαμεσολάβησε την κρίση της ευρωζώνης στα κράτη μέλη, τόσο στο επίπεδο της πραγματικής μακροοικονομίας όσο και στο χρηματοπιστωτικό πεδίο. Το ευρώ είναι ένα περίεργο εφεύρημα του σύγχρονου καπιταλισμού και, παρά τις υποσχέσεις του, σήμερα βυθίζει τα ίδια κεφάλαια που στήριξαν τη δημιουργία του. Επιδιώκοντας ν’ ανταγωνιστεί την ηγεμονία του δολαρίου ως κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα και ως μορφή παγκόσμιου νομίσματος, το ευρώ δημιουργήθηκε ex nihilo για χάρη των αναγκών των ισχυρών ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και κρατών. Στα δικά τους μέτρα ράφτηκαν οι θεσμικοί κανονισμοί της ευρωζώνης, όπως η ιερή αρχή της ΕΚΤ να συγκρατείται ο πληθωρισμός στο 2%, η ενιαία τραπεζική αγορά, και το σφιχτό δημοσιονομικό πλαίσιο που περιγράφεται στο Σύμφωνο Σταθερότητας. Καταργώντας την εθνική νομισματική και συναλλαγματική πολιτική, το ευρώ εξάρτησε την ικανότητα μιας οικονομίας να είναι ανταγωνιστική εντός της ευρωζώνης από το ρυθμό ανάπτυξης της παραγωγικότητας και τη μείωση του κόστους εργασίας. Έτσι, μισθοί συμπιέζονται και συνθήκες εργασίας καταρρακώνονται με όφελος για το μεγάλο κεφάλαιο.
Η μελέτη τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίον τα οφέλη της δημιουργίας του ευρώ συγκεντρώθηκαν στα ισχυρά κράτη, όπως τη Γερμανία, που έγινε παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κέντρο και χρησιμοποίησε το ευρώ για να προσελκύει χρήμα από τις διεθνές αγορές. Εξαλείφοντας το εργαλείο της υποτίμησης των περιφερειακών νομισμάτων, κέρδισε ανταγωνιστικότητα εις βάρος τους, κρατώντας χαμηλά τους μισθούς των γερμανών. Η έλλειψη ανταγωνιστικότητας έφερε στις περιφερειακές χώρες αυξανόμενα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, που χρηματοδοτήθηκαν μέσω του δανεισμού, ιδιωτικού είτε δημόσιου. Η εύκολη πρόσβαση σε φθηνά δάνεια, λόγω του χαμηλού επιτοκίου της ΕΚΤ, επέτρεψε στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ξανοιχτούν στην περιφέρεια και να γιγαντώσουν το ενεργητικό τους. Εξηγεί επίσης με απόλυτη σαφήνεια το σημερινό δεδομένο, ότι η ευρωζώνη Continue reading
David McNally, Μαθήματα από την Ελλάδα: Η δημοκρατία ενάντια στη δουλεία του χρέους
(στα αγγλικά. Ο Ντέηβιντ Μακνάλλυ είναι καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο Γιορκ του Τορόντο)
“Όλος ο κόσμος ξέρει ότι η δημοκρατία ξεκίνησε από την αρχαία Ελλάδα. Λιγότερος, ότι ξεκίνησε με μια λαϊκή εξέγερση ενάντια στο χρέος και στην υποδούλωση των ανθρώπων εξαιτίας του. Ίσως όμως αξίζει να το θυμηθούμε αυτό σήμερα, που ο ελληνικός λαός βρέθηκε ξανά πιασμένος στα δίχτυα των πιστωτών. Γιατί η μόνη ελπίδα δημοκρατίας σήμερα στην Ελλάδα (και αλλού) βρίσκεται σ’ έναν μαζικό ξεσηκωμό ενάντια στη σύγχρονη δουλεία του χρέους. Πρέπει να προεκτείνουμε τη δημοκρατία και στη σφαίρα της οικονομίας”. Continue reading
Eurozone finance ministers who sat in Brussels and decide Greece’s future last night should have attended yesterday’s well-timed University of London conference on learning lessons from Latin America.Σάς καλωσορίζουμε στο blog του νεοϊδρυθέντος σωματείου μας που συστάθηκε με κύριους σκοπούς τη διαγραφή του χρέους και την έξοδο από το ευρώ. Το blog βρίσκεται υπό διαμόρφωση και άρα ακόμα σε δοκιμαστικό στάδιο. Παρακαλούμε για την κατανόησή σας. Η διακήρυξη και το καταστατικό έχουν αναρτηθεί στη σελίδα “ΓΕΝΙΚΑ / ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ”, μπορείτε όμως να τα βρείτε και στην αρχική. Έχουν φορτωθεί σε pdf, για όποιον/α προτιμάει να τα εκτυπώσει για να τα διαβάσει από χαρτί καθώς και να τα διαδώσει. Όποιος/α συμφωνεί μπορεί να γίνει μέλος του σωματείου και αγωνιστεί μαζί μας.
ΠΟΛΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΟΠΟΙΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ !!!
